در قبائل عرب همواره جنگ بوده، اما مکه زمین حرام بود و رجب و ذی القعده و دی الحجه و محرم، زمان حرام.

دو قبیله که با هم می جنگیدند تا وارد ماه حرام می شدند، جنگ را موقتا تعطیل می کردند اما برای اینکه اعلام کنند در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت، سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله پرچم سرخی برمی افراشتند تا دشمنان و همه مردم بدانند که جنگ پایان نیافته است.

آنها که به کربلا می روند می بینند جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صفحه جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است.

اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین(ع) پرچم سرخی در اهتزاز است ...

بگذار این سالهای حرام نیز بگذرد !

تو کشته می شوی و آنها جلسه می گذارند ...

تو زیر بمبها و موشکها غرق خون می شوی و آنها محکوم می کنند ...

جوانان تو پرپر می شوند و آنها فقط فریاد می زنند

کودکانت خون گریه می کنند و آنها تمام شبکه ها را از صدایت پر می کنند ...

مادرانت از غم گرسنگی نوزادان روزی صدبار می میرند و آنها در اتاقهای گرم و نرم خود به مذاکره می اندیشند ...

تو صدای پای سربازان را می شنوی که هر روز نزدیک تر می شود و آنها قطعنامه می دهند ...

کودکان تو شبها از صدای بمب و موشک می ترسند و آنها لنگه کفش پرتاب می کنند !

تو از سرما می لرزی و آنها لبخند می زنند و دست می دهند و تفاهم نامه امضا می کنند ...

کسی تو را نمی بیند ...

کسی صدایت را نمی شنود ...

چون دستهای پشت پرده این جنگ را برنامه ریزی کرده، ساعت به ساعتش را ..

کسی تو را نمی بیند ... همانطور که کسی 8 سال ما را ندید ...

8 سال وحشیانه ترین حمله ها، میکروبی ترین سلاح ها را به کار بردند و کسی مرگ بر سر نداد ...

چرا راه دور برویم، لبنان را به خاطر بیاور ...همسایه ات ..

آنها هم این شرایط را داشتند ...

کسی به دادشان نرسید ... خودشان بودند و عظمشان ...

اراده شان ...

پس به پا خیز ... دستانت را بر زانوان خسته ات بگذار ...

ایمانت را در دلت جمع کن ...

تنها خودت میتوانی این سرنوشت را تغییر دهی ...

اللهم اکشف هذه الغمه عن هذه الامه به حضوره و عجل لنا ظهوره ...

سلام به همه دوستان خوبم

این مدت چیزهایی زیادی توی ذهنم بود برای نوشتن، خیلی سعی کردم بعضی چیزها رو نبینم، از کنارشون بگذرم ... با اینکه خیلی دلم به درد اومده بود ... اما فکر میکردم سکوت بهتره ...

اما اون مطالب هی وول میخوردن که بیا ما رو هم بنویس!! ولی می فرستادمشون عقب و بهشون می گفتم عزیزان من! نوشتن شما باعث میشه قضیه بزرگتر بشه ... اما ...

اما اینبار دیگه اونها پیروز شدن !!

تهمت !!

تهمت مثل بسياری از منكرات اجتماعی حكايت از نوعی عدم تعادل در افراد و ريشه در ناهنجاری‌هايی مثل حسادت، طمع و آزمندی دارد.

ظاهرا این روزها تهمت زدن به دیگران، یواشکی و بدون معرفی رایج شده.

هر کسی پشت یک کامپیوتر میشینه و با یک کارت اینترنت وارد این دنیا که بهش میگن مجازی میشه و عقده های درونیش رو با نسبت دروغ به دیگران خالی میکنه.

حالا چه نفعی از این کار می بره؟ اللهُ اعلم...

و بدتر اینه که این کامنتها توی وبلاگهایی گذاشته میشه که نویسنده هاشون اکثرا شناخته شده هستن و مطالب دینی و اجتماعی می نویسند

در نتیجه بار منفی این تهمتها بیشتر میشه ...

چیزی که خیلی بیشتر ناراحتم کرد این بود که توی وبلاگ روزهای عاشقی یکی دو بار از این کامنتها دیدم و خودم حذف کردم ... حالا بزرگواران نویسنده دیگه چندتاش رو دیدن نمی دونم ...

کسی که این عمل رو مرتکب میشه حتی به عنوان وبلاگ و دلیل ساخته شدنش هم نگاه نمیکنه ...

طبق آیه های قرآن، تهمت از گناهان کبیره است که به شدت ازش نهی شده و عذاب شدیدی هم براش ذکر شده.

آیه 11 و 12 سوره نور: همانا آن گروه منافقان که بهتان به شما مسلمین بستند، مپندارید ضرری به آبروی شما می رسد، بلکه خیر و ثواب نیز خواهید یافت و هر یک از آنان به عقاب اعمال خود خواهند رسید و آن کس از منافقان که راس و منشاء این بهتان بزرگ گشت هم به عذابی سخت معذب خواهد شد.

آیا سزاوار این نبود که شما مومنان، زن و مردتان چون از منافقان چنین بهتان و دروغهایی شنیدید، حسن ظنتان درباره یکدیگر بیشتر شده و گویید این دروغی است آشکار.

آیه 19 سوره نور: آنان که دوست می دارند در میان اهل ایمان کار منکری را اشاعه دهند آنها را در دنیا و آخرت عذاب دردناک خواهد بود و خدا می داند و شما نمی دانید.

امام صادق ـ علیه السلام ـ فرمودند: « هر گاه مؤمنی برادر مؤمن خویش را متهم سازد و به او تهمت بزند ایمان از قلب او محو می‌شود همچنانكه نمك در آب ذوب می‌گردد. و وقتی ایمان مؤمن ذوب شد و دیگر اثری از ایمان در قلبش باقی نماند جایگاهش دوزخ است.» (كافی، ج2، ص361؛ البرهان، 4/208).

پیامبر خوبیها که برای رحمت آفریده شدند هم در مورد تهمت فرمودند: «هر كس به مرد یا زن با ایمانی بهتان بزند یا درباره‎ی كسی چیزی بگوید كه در او نیست خداوند در قیامت او را بر تلی از آتش قرار می‌دهد تا از آنچه گفته است خارج شود. و از عهده‎ی‌ گفته‎ی خود بیرون آید.» (وسائل الشیعه، ج8، ص603؛ عیون اخبار الرضا، ب 30)

البته قرآن راه حل مقابله با تهمت زنندگان رو ارائه کرده( طبق آیات 27 و 35 سوره ی هود ) مومن باید:

اولاً در مقام دفاع از خود برآید و تهمت زننده را متوجه اشتباه خود سازد و او را ارشاد و تصحیت نماید.
ثانیاً تهمت زننده را به عقوبت این گناه بزرگ متوجه، و از خشم الهی بیم دهد.
ثالثاً اگر بیم و انذار، و نصیحت و ارشاد مفید واقع نشد از او تبری جوید.

قرآن واقعا کتاب زندگیه .. خودم رو میگم .. اعتراف میکنم خیلی جاها کم کاری میکنم ... کم میذارم ... پیش خدای خودم رو سیاهم ... ولی حداقل بیایم اگه گناهی هم می کنیم، بین خودمون باشه و خدامون ... چرا آتش جهنم رو به قیمت توهین و تهمت به دیگران بخریم ...

چرا کاری کنیم که هم این دنیا و هم اون دنیا شرمنده باشیم ..